تدوین سیاست‌ها و راهکارهای آموزشی متناسب با توسعه هوش مصنوعی به منظور کاهش تقلب در دانش‌آموزان متوسطه

Abstract

هدف: پژوهش حاضر با هدف تدوین سیاست‌ها و راهکارهای آموزشی متناسب با توسعه هوش مصنوعی به منظور کاهش تقلب در دانش‌آموزان مقطع متوسطه انجام شده است. گسترش ابزارهای هوش مصنوعی مولد، چالش افزایش رفتارهای متقلبانه را پیش روی نظام‌های آموزشی قرار داده است. با توجه به فقدان سیاست‌های مدون در نظام آموزشی ایران، پژوهش حاضر با طرح روش‌شناسی ترکیبی اکتشافی متوالی در دو فاز کیفی و کمی اجرا شد. روش‌ شناسی پژوهش: پژوهش با طرح ترکیبی اکتشافی متوالی در دو فاز انجام شد. در فاز کیفی، ۲۰ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با خبرگان (سیاست‌گذاران، مدیران، معلمان، متخصصان فناوری آموزشی و صاحب‌نظران دانشگاهی) انجام و اسناد داخلی و بین‌المللی بررسی شد که به استخراج ۱۱۲ کد، ۲۳ مضمون فرعی و ۵ مضمون اصلی انجامید. در فاز کمی، پرسشنامه محقق‌ساخته میان ۴۴۴ مدیر و معلم توزیع و داده‌ها با آزمون تی تک نمونه‌ای، همبستگی اسپیرمن و رگرسیون چندگانه تحلیل شد. یافته‌ها: در فاز کیفی، ۲۰ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با خبرگان انجام و اسناد بالادستی ایران و بین‌المللی بررسی شد که به استخراج ۱۱۲ کد، ۲۳ مضمون فرعی و ۵ مضمون اصلی (فنی، قانونی، مدیریتی، پداگوژیک و حقوقی) انجامید. در فاز کمی، پرسشنامه محقق‌ساخته میان ۴۴۴ مدیر و معلم توزیع و داده‌ها با آزمون تی تک نمونه‌ای، همبستگی اسپیرمن و رگرسیون چندگانه تحلیل شد. نتیجه‌ گیری: یافته ‌ها نشان داد مدیران و معلمان با تمام ابعاد پنج‌ گانه موافقت قوی دارند (میانگین‌ها > ۳، p<0.001 ). بالاترین میانگین مربوط به بعد حقوقی (026.4) و بیشترین اندازه اثر مربوط به بعد پداگوژیک (3.026) بود. رگرسیون نشان داد سیاست ‌های قانونی ( p=0.031 , Beta=0.115 ) و حقوقی ( p=0.045 , Beta=0.112 )تأثیر معنادار بر کاهش تقلب دارند. همه ابعاد با کاهش تقلب همبستگی مثبت داشتند ( r=0.213−0.229 ). از میان متغیرهای جمعیت‌ شناختی، تنها آشنایی با هوش مصنوعی تفاوت معنادار نشان داد ( p=0.006 ).